كورش يا كورش كبير، از نوادگان هخامنش و بنيانگذار سلسه شاهنشاهي هخامنشيان بود. در واقع او، حدود 560 سال پيش از ميلاد، پس از آنكه با لشكر اندكش در مقابل سپاه عظيم استياك (آزي‌دهاك) قد علم كرد و با ياري اورمزد بر او پيروز شد، بي‌هيچ ادعايي و فقط براي ايجاد عدالت و برابري و نيز روبيدن تاج و تخت ستم، رسما اداره مملكت ايران (پارس و مد) را به عهده گرفت و به دور از هر بغض و كينه‌اي، با آرايشي بي‌نظير، دولتمردان دلسوز و وفادار به ميهن را برگزيد. او همانگونه كه به مسايل لشكري اهميت مي‌داد، به راهبردهاي علمي، پيشرفت‌هاي فرهنگي، رويدادهاي سياسي و تدابير اجتماعي نيز معتقد بود و به دور از هر گونه تعصب و خرافات، بلكه با اراده‌اي پولادين، به آبادي و آباداني سرزمين نوپاي خود همت گمارد. متاسفانه نه در كتاب‌هاي ما، كه خوشبختانه در آثار بجا مانده از تاريخ غرب كهن، كورش را شاهي مهربان، نوعدوست، عدالت‌گستر، دانشمند، دورانديش، شجاع، پاك، يكانه‌پرست، فاتح و ميهن‌خواه معرفي كرده‌اند، و اينها همه، صفاتي است كه تنها براي يك‌نفر ايراني بر شمرده‌اند، آن هم از سوي نويسندگان ممالك رغيب... و به راستي، چگونه است كه خود هنوز، جز نامي از او نمي‌دانيم!