تاريخ ديرباز فلسفه بيش از هر چيز ساخته مردمان خطرناك بسيجيده به ايده‌هاي خطرناك است. براي نمونه، قدرت ايده‌هاي دكارت، اسپينوزا، هيوم، و روسو چنان ويرانه انگاشته شد كه هر يك از اين كسان به گونه‌هاي مختلف تكفير شدند. آنها را وا داشتند تا در نشر آثارشان درنگ كنند، از ترفيع دانشگاهي بازماندند، و يا از ديار خود رانده شدند. در شناخته‌شده‌ترين نمونه از اين دست دولت آتن تاثير سقراط را چنان زيان‌بار دانست كه به مرگش فرمان داد. امروز ديگر شمار چنداني از فيلسوفان براي باورهايشان كشته نمي‌شوند، و اين خود موهبتي است. اين وضع را مي‌توان دست‌كم تا اندازه‌اي به معناي كاهش حس خطر فلسفه دانست.