   |
|
||
 كاش ميشد دوباره بيتعارف حرف بزنيم. بيايي و بنشيني پشت پيانو، روبهروي اين پنج خط موازي نت. پاهات را جمع كني زير چهارپايه و تكيهشان را مثل هميشه بيندازي روي پنجهها. من بگويم سمفوني نه، مانتو سفيد و روسري سبزت را به بهانهاي از روي مبل بردارم، تو شروع كني، باوقار. و من همانطور كه روي ناز شست شستيهاي سفيد توي دلم ميخوانم، عطر ياس مانتو سفيدت را با ولع فرو بدهم كه اي انسانها باشيد با هم در زندگي مهربان. |
|||
|
