سپس مكث كوتاهي كرد و گفت: هر روز در روزنامه و تلويزيون مي‌خواني و مي‌بيني كه در سياره ما، انسان‌هاي بسياري بر اثر جنگ و خونريزي كشته مي‌شوند. اي كاش در زمين هيچ‌وقت جنگي رخ نمي‌داد و همه در صلح و آسايش زندگي مي‌كردند. كاشكي هيچ بچه‌اي به خاطر جنگ كشته نمي‌شد. اي كاش ما انسان‌ها كه اشرف مخلوقات هستيم، ياد مي‌گرفتيم به حقوق يكديگر احترام بگذاريم و به هيچ‌كسي به خاطر نژاد و افكارش توهين نمي‌كرديم. آن‌ها همچنان مشغول گفت‌و‌گو با يكديگر بودند كه ناگهان متوجه شدند كه رو در روي قلعه‌ نظامي وحشتناكي قرار دارند. قلعه‌اي بسيار بزرگ، با ديوارهايي سياه رنگ و سر به فلك كشيده كه صداي گريه و ناله از درون آن به گوش مي‌رسيد، گاهي هم قهقهه‌ي پيرزني بر فضاي بيرون قلعه سنگيني مي‌كرد....