من خيلي سعي كردم، ناراحتي‌ها را از خودم دور كنم. به آنچه دارم و آنچه هستم، خشنود باشم، اما در اين راه شكست خوردم. فكر كردم آدم‌ها، همانطور كه آمده‌اند مي‌روند و عشق و يادشان فراموش مي‌شود. نمي‌دانستم كه نمي‌روند و مي‌مانند، ردشان مي‌ماند. قلبشان را جا مي‌گذارند، حتي اگر همه چيزشان را هم با خودشان بردارند و بروند. ياد آنها باعث رنج و عذاب ابدي مي‌شود. چطور مي‌شود همه چيز را فراموش كرد؟