روانشناس آمريكايي 1902-1987

«كارل رانسوم راجرز»، پدر جنبش استعدادهاي نهفته‌‌ي بشر و يكي از سه روان‌درمانگر نيك‌نام و برجسته‌ي زمان، در هشتم ژانويه‌ي سال 1902 در يك خانواده شديداً مذهبي در شيكاگو متولد شد. او فرزند چهارم از شش فرزند خانواده بود. كارل راجرز در دانشگاه ويسكانسين در رشته كشاورزي و سپس تاريخ تحصيل كرد ولي هدفش اين بود كه كشيش شود. در سال 1924 در مدرسه علوم ديني ليبرال يونيون در نيويورك ثبت نام كرد و بعد از دو سال در دوره روانشناسي كالج معلمان دانشگاه كلمبيا شركت كرد. راجرز در سال 1928 توانست مدرك فوق ليسانس و در سال 1931 مدرك دكتراي خود را از اين دانشگاه بگيرد.

راجرز كارش را در سال 1928 و پيش از دريافت دكتراي خود در «راچستر» نيويورك با كودكان بزهكار و نيازمند و تنگدست آغاز كرد. اين كودكان را دادگاه‌ها و نمايندگي‌ها به بخش پژوهش‌هاي «انجمن پيشگيري از تجاوز نسبت به كودكان» مي‌شناساندند. راجرز براي مدت كوتاهي، مدير مركز مشاوره بود. او در سال 1940 در سِمَت استادي به دانشگاه ايالتي «اوهايو» رفت و از 1945 تا 1957، به همكاري با مركز مشاوره‌ي دانشگاه «شيكاگو» پرداخت. پس از آن، به دانشگاه «ويسكانسين» رفت و در سال 1964 به عنوان عضو هميشگي، به سازمان‌ علوم رفتاري «وسترن» پيوست. وي از 1968 تا زمان مرگش، عضو ثابت «مرکز پژوهش‌هاي انساني» در «لاجولاي» كاليفرنيا بود.

در طي این سالها بود که راجرز، روش درمانی ويژه‌ي خود را به وجود آورد. این روش در ابتدا «درمان غیرمستقیم» خوانده می‌شد. این رویکرد که در آن درمانگر در نقش یک آسان‌‌کننده پديدار می‌شد تا یک هدایتگر، سرانجام، نام «درمان بیمار محور» را به خود گرفت. وي در چهارم فوريه‌ي سال 1987 در سن 85 سالگي، در پي يك عمل جراحي كه روي شكستگي لگن خاصره‌اش انجام شد، در اثر حمله ي قلبي در «لاجولاي» كاليفرنيا در گذشت.

از آثار وي مي توان به «مشاوره و روان‌درماني مراجع محوري» و «راه انسان شدن» اشاره كرد.