ژان پياژه در سال 1896 در شهر نوشاتل واقع در غرب سوئيس متولد شد. پدرش استاد قرون وسطي در دانشگاهي در همان شهر بود. علاقه شديد او به زيست‌شناسي باعث شد كه حتي قبل از اتمام تحصيلاتش در مدرسه چندين مقاله علمي را در اين زمينه به چاپ برساند. در سال 1917 او يك رمان فلسفي را به نام جستجو منتشر كرد.

پياژه پس از اخذ مدرك دكترا،‌ مطالعات خود را در مورد رشد زباني كودك آغاز كرد و در سال 1921 مدير موسسه ژان ژاك روسو در ژنو شد. از سال 1925 تا 1929 استاد روان‌شناسي،‌ جامعه‌شناسي و فسلفه علوم در دانشگاه نوشاتل بود. سپس به دانشگاه ژنو بازگشت و در آنجا به مدت يك دهه استاد انديشه علمي بود. او هم‌زمان پست‌هايي را در نظام آموزشي سوئيس برعهده داشت و در سال 1952 استاد روان‌شناسي ژنتيك دانشگاه سوربون در پاريس شد و تا زمان مرگش در سال 1980 مديريت مركز بين المللي معرفت‌شناسي ژنتيك را در ژنو بر عهده داشت.

پياژه حوزه معرفت‌شناسي ژنتيك را ابداع كرد. موضوع معرفت‌شناسي ژنتيك اين مسئله است كه چطور تئوري‌هاي مربوط به دانش، در ارتباط با اطلاعات جديد تكامل پيدا كرده يا تغيير مي‌كند. او ذهن را پديده نسبتاً مختاري مي‌دانست كه به شكلي ساخته شده‌ است كه هر‌كسي مي‌تواند بر حسب الگوي خودش دنياي واقعيت را تعريف كند.

كتاب‌هاي مهم او عبارتند از:‌ درك كودكان از جهان (1928)، قضاوت‌هاي اخلاقي كودكان (1932)،‌ ريشه‌هاي هوش در كودكان (1953) زيست‌شناسي و دانش (1971) و دست‌يابي به هوشياري (1977).